Kırıkkalespor'un Geleceği, Kendi Evlatlarının Omuzlarında Yükselir

Kırıkkalespor sadece bir futbol kulübü değildir. Bu şehrin alın teridir, sanayi kültürüdür, işçi emeğidir, tribünlerde yankılanan umutların adıdır. 1930'lu yıllarda MKE fabrikalarının gölgesinde başlayan futbol sevdası, yıllar içinde binlerce insanın ortak heyecanına dönüşmüş, Kırıkkalespor ise bu sevdanın en güçlü temsilcisi olmuştur.

Bu kulüp; yokluklar içinde mücadele etmiş, kendi sahasında yıllarca yenilmeyerek Türk futbol tarihine adını altın harflerle yazdırmış, Türkiye'nin ilk üç renkli takımı olma unvanını kazanmış, 1. Lig'e kadar yükselerek bir Anadolu şehrinin neler başarabileceğini göstermiştir.

Ancak bugün sorulması gereken en önemli soru şudur:

Kırıkkalespor, kendi tarihinden gereken dersleri gerçekten çıkarabiliyor mu?

Son yıllarda her sezon aynı cümleleri duyuyoruz.

"Alt yapıya önem vereceğiz."

"Kendi çocuklarımızı kazanacağız."

"Geleceği planlıyoruz."

Fakat sezon başladığında tablo yine değişmiyor.

Transferler peş peşe açıklanıyor...

Şehir dışından futbolcular geliyor...

Bir sezon sonra büyük çoğunluğu yine gidiyor...

Kulüp yeniden başa dönüyor.

Peki ya Kırıkkale'nin çocukları?

Onlar yine bekliyor.

Tribünde...

Yedek kulübesinde...

Ya da başka şehirlerin altyapılarında...

Çünkü kendi memleketlerinde onlara yeterince güvenilmiyor.

Bugün Sayın Kulüp Başkanı Serkan Gündüz'e sormak gerekiyor:

Kırıkkale'de onlarca yetenekli genç dururken neden her sezon dışarıdan bu kadar fazla futbolcu transfer ediliyor?

Transfer elbette futbolun bir gerçeğidir. Hiç kimse kaliteli futbolcunun gelmesine karşı değildir. Ancak mesele, transfer yapmak değil; transferi bir alışkanlık haline getirmektir.

Bugün Kırıkkale'nin amatör kulüplerinde, okul takımlarında ve altyapılarında forma giyen nice genç futbolcu bulunmaktadır. Bu çocukların çoğu hayalini Kırıkkalespor formasıyla gerçekleştirmek isterken, ne yazık ki yeterli fırsatı bulamadan başka illerin kulüplerine gitmek zorunda kalıyor.

Acı olan da budur.

Kırıkkale'nin yetiştirdiği cevherleri önce başka şehirler keşfediyor.

Sonra o futbolcular profesyonel oluyor.

Başarı yakalıyor.

Biz ise dönüp "Bizim çocuktu." demekle yetiniyoruz.

Oysa asıl soru şu olmalı:

Neden o çocuklar önce kendi şehirlerinde değerlendirilemiyor?

Alt yapı sadece hafta sonları maç oynayan takımlardan ibaret değildir.

Alt yapı; geleceği planlamaktır.

Sabretmektir.

Eğitmektir.

Geliştirmektir.

Ve en önemlisi güvenmektir.

Bugün Avrupa'nın başarılı kulüplerine baktığımızda, milyonlarca avroluk transferlerden önce güçlü akademileri görürüz. Çünkü onlar bilir ki sürdürülebilir başarının yolu kendi oyuncunu yetiştirmekten geçer.

Biz ise yıllardır aynı döngünün içerisindeyiz.

Yeni yönetim geliyor.

Yeni teknik heyet geliyor.

Yeni transferler geliyor.

Sonra sezon bitiyor.

Başarı gelmeyince herkes değişiyor.

Ama değişmeyen tek şey, altyapının yine ikinci planda kalması oluyor.

Altyapıda görev yapan antrenörler de artık kendilerine şu soruyu sormalıdır:

Gerçekten futbolcu mu yetiştiriyoruz, yoksa sadece liglere katılmış olmak için mi mücadele ediyoruz?

Çünkü yıllardır "Takıma oyuncu kazandırıyoruz." deniliyor.

Peki o oyuncular nerede?

Kaç tanesi A Takım'da düzenli forma giyiyor?

Kaçı kulübe ekonomik gelir kazandırdı?

Kaçı profesyonel kariyer yaptı?

Bu soruların cevapları ne yazık ki beklenen seviyede değildir.

Bir futbolcunun gelişmesi için sadece yetenek yetmez.

Cesaret verilmesi gerekir.

Şans verilmesi gerekir.

Hata yapmasına izin verilmesi gerekir.

Kendi şehrinin formasını giymenin gururu yaşatılmalıdır.

Kırıkkalespor'un ekonomik gerçekleri de ortadadır.

Her sezon onlarca futbolcu transfer etmek, konaklama, maaş ve prim yükü oluştururken; kendi altyapısından çıkan futbolcular hem kulübün mali yapısını rahatlatacak hem de uzun vadede önemli gelir kapıları açacaktır.

Bugün Anadolu'nun birçok kulübü altyapısından yetiştirdiği oyuncuları milyonlarca liraya transfer ederek ayakta kalmaya çalışıyor.

Peki Kırıkkalespor neden bunu başaramasın?

Kırıkkale'nin gençleri eksik olduğu için mi?

Hayır.

Sorun yetenek değil.

Sorun fırsat.

Bu şehirde futbol sevgisi hiçbir zaman bitmedi.

Tribünler bunu defalarca gösterdi.

Taraftar her zaman takımının yanında oldu.

Şimdi sıra yöneticilerde.

Kısa vadeli başarı hesapları yerine uzun vadeli futbol aklı oluşturulmalıdır.

Altyapı yalnızca bir vitrin olmamalıdır.

Gerçekten A Takım'ın ana kaynağı haline getirilmelidir.

Belki ilk yıl zor olur.

Belki ikinci yıl da sabır gerekir.

Ama üçüncü, dördüncü ve beşinci yıllarda bunun meyveleri fazlasıyla alınacaktır.

Kırıkkalespor'un geleceği sürekli dışarıdan gelen futbolcularda değil, bu şehrin sokaklarında top oynayan çocukların ayaklarındadır.

Onlara güvenildiği gün, Kırıkkalespor sadece maç kazanmayacak; kendi kimliğini de yeniden kazanacaktır.

Bugün Sayın Başkan Serkan Gündüz ve yönetimine düşen görev yalnızca transfer yapmak değildir.

Asıl görev, yıllardır verilen ama tutulamayan "altyapı" sözünü artık gerçeğe dönüştürmektir.

Çünkü güçlü kulüpler transferle kurulabilir.

Ama büyük kulüpler, kendi çocuklarını yetiştirerek tarih yazar.

Kırıkkalespor'un 90 yıla yaklaşan köklü tarihi bize bunu açıkça göstermektedir.

Artık yeni bir anlayışın zamanı gelmiştir.

Kırıkkale'nin çocukları tribünde alkışlayan değil, sahada mücadele eden futbolcular olmalıdır. Çünkü bu şehrin gerçek gücü, kendi öz evlatlarıdır.