HAYIRDIR KARDEŞ, SEN KİMSİN?
Yılların gazetecisiyim diyerek ortalıkta dolaşmak kolay… Asıl mesele, o kalemin kimin için ve ne uğruna oynadığını millete gösterebilmek!
Hayırdır kardeş?
Sen kimsin?
Sana insanların hakkında konuşma, insanları hedef gösterme, yıllardır emek veren insanların mesleğini, itibarını ve kişiliğini sorgulama cüretini kim verdi?
Gazetecilik, eline kalem alıp önüne gelen hakkında ahkâm kesmek değildir.
Gazetecilik; belge ister, bilgi ister, araştırma ister, vicdan ister.
En önemlisi de omurga ister!
“Ben yılların gazetecisiyim” demekle gazeteci olunmuyor.
Yıllar meslekte tek başına kıdem değildir. Çünkü insan bir işi 30 yıl da yanlış yapabilir, 3 yıl da doğru yapabilir.
Mesele kaç yıl yazdığın değil…
Ne yazdığın, neden yazdığın ve yazdığının arkasında durup duramadığındır.
Bugün birine övgüler yağdırıp yarın aynı kişiyi yerden yere vuruyorsan, bunun adı gazetecilik mi?
Bugün “dostum” dediğine yarın manşetten saldırıyorsan, aradaki farkı okuyucu sormaz mı?
Bir kalem neden yön değiştirir?
Bir gazeteci neden dün söylediğinin tam tersini bugün söyler?
Kalemin mürekkebi mi değişti, yoksa hesabın mı?
İşte asıl soru burada!
Gazetecinin kalemi değerlidir.
Çünkü o kalem sadece sahibini değil, yazdığı insanları da etkiler.
Bu nedenle kalemin bir ağırlığı olmalı.
Kalemin bir bedeli değil, bir ilkesi olmalı.
Kimse gazetecilik kisvesinin arkasına saklanıp millet hakkında istediği gibi konuşamaz.
Kimse sırf elinde bir gazete, internet sitesi veya sosyal medya hesabı var diye kendisini mahkeme yerine koyamaz.
Eleştirebilirsin.
Sonuna kadar eleştirebilirsin.
Ama önce belgen olacak.
Bilgin olacak.
Kaynağın olacak.
Ve en önemlisi, yazdığının hesabını verecek cesaretin olacak.
Çünkü gazetecilik, güçlüye yaranmak için değil; doğru bildiğini söylemek içindir.
Benim gazetecilik anlayışımda bir insanı eleştirmek başka, onun onuruyla oynamak başkadır.
Bir olayı sorgulamak başka, insanları hedef haline getirmek başkadır.
Gazetecilik başka…
Kalemşörlük bambaşkadır.
O yüzden bazılarına buradan açıkça sormak gerekiyor:
Hayırdır kardeş, sen kimsin?
Sana bu insanları küçümseme hakkını kim verdi?
Sana milletin hakkında hüküm verme yetkisini kim verdi?
Sana gazetecilik adı altında kişisel hesaplaşmaları köşelere taşıma cesaretini kim verdi?
Ve en önemlisi…
Kalemin kaç para?
Bu soru ağır gelebilir.
Ama bazen gazetecilik dünyasında en çok sorulması gereken soru da budur.
Çünkü halk, kimin gerçekten haber yaptığını, kimin de kalemini kişisel hesaplaşmalar için kullandığını zamanla ayırt eder.
Bugün alkış alan yarın unutulur.
Bugün manşet atan yarın arşiv olur.
Ama gerçek gazetecilik geride iz bırakır.
Ben kimseye gazetecilik dersi vermeye kalkmam.
Ama kimse de çıkıp gazetecilik adı altında millete ayar vermeye kalkmasın.
Çünkü bu mesleğin içinde yıllardır emek veren insanlar var.
Sahada yağmurda, çamurda, cenazede, kazada, mahkemede, mitingde, gece yarısı haber peşinde koşan insanlar var.
Kamerası omzunda, telefonu elinde, cebinde üç kuruşla haber yetiştiren insanlar var.
İşte gazetecilik budur.
Masa başında ahkâm kesmek değil, sahada bedel ödemektir.
Ve unutulmasın:
Gazetecinin gücü kaleminden gelir.
Ama o kalemin gerçek gücü mürekkebinden değil, namusundan gelir.
O yüzden herkes önce kendi kalemine baksın.
Sonra başkasının kalemini sorgulasın.
Çünkü bazı kalemler yazı yazar, bazı kalemler de sahibinin karakterini ortaya çıkarır.
Benim sözüm açık:
Kimse gazetecilik unvanının arkasına saklanarak istediği kişiye istediği çamuru atamaz.
Eleştiri varsa başımızın üstüne.
Belge varsa yayınlarız.
Yanlışımız varsa düzeltiriz.
Ama iftira, kişisel hesaplaşma ve itibarsızlaştırma varsa…
Orada da susacak değiliz.
Çünkü biz bu mesleği birilerinin hoşuna gitmek için değil, doğru bildiğimizi yazmak için yapıyoruz.
Şimdi bir kez daha soruyorum:
Hayırdır kardeş… Sen kimsin?
Ve o çok övdüğün, çok güvendiğin kalemin… Gerçekten senin mi?
