BİZİM ÇOCUKLAR, SİZE YAKIŞTIRAMADIM!
Bir zamanlar sahaya çıktığınızda evrensel insanın yüreği aynı ritimde atardı. Televizyonun başında, kahvehanelerde, evlerde, meydanlarda herkes aynı dua ederdi:
"Yeter ki mücadele edin."
Çünkü bu millet sonucu bazen affeder ama mücadele etmemeyi asla Affetmez.
Son iki maçınızı izledik...
İzledik ama o eski ruha göremedik.
İzledik ama o savaşan, terinin son damlasına kadar ıslatılmasını sağlayan çocuklara göremedik.
İzledik ama ay-yıldızlı formanın ağırlığını omuzlarında taşıyan o büyük yüreğini hissedemedik.
Biz sizi böyle tanımadık çocuklar...
Hatırlıyor musunuz?
2002 Dünya Kupası'nda sokaklara dökülen insanlar...
2008 Avrupa Şampiyonası'nda son dakikalarda gelen mucizeler...
Son saniyeye kadar pes etmeyen, yerden kalkan, imkansızı başaran Türk Milli Takımı'nı...
O takımı oyuncuları belki sizden daha az para kazanıyordu.
Belki daha az donanıma sahiptir.
Belki dünya yıldızı değillerdi.
Ama yürekleri kocamandı.
Çünkü onların formalarının sonunda armayı, işleri isimden daha değerli görüyorlardı.
Bugün sahaya baktığımızda zaman zaman ruhsuz bir görüntü görüyoruz.
Pas hatası...
Konsantrasyon eksikliği...
Mücadeleden uzak dakikalar...
Rakip topun düşerken bizim oyunlarımızın yürüdüğü anlaşılıyor...
İşte canımızı acıtan bunları.
Yoksa futbol hata oyunudur.
Yenilirsiniz...
Berabere kalırsınız...
Kötü gününüzü geçirirsiniz...
Bunların hepsini anlarımız.
Ama savaşı kaybetmeyi anlayamayız.
Çünkü bu millet tarih boyunca savaşarak kazandı.
Çanakkale'de savaşı kazanarak kazandı.
Sakarya'da savaşarak kazandı.
Hayatın her alanında mücadele ederek kazandı.
Milli takımdaki şey sadece 11 futbolcudan ibaret değildir.
Milli takımın bir milletin ortak duygusudur.
Bir çocuk odasındaki ay-yıldızlı forma hayalidir.
Bir babanın oğluyla birlikte izlenen maçtır.
Bir annenin televizyonda gururla baktığı evladıdır.
Bu nedenle milli formanın değerindeki kulüp formasından farklıdır.
Orada sadece kendinizi temsil etmiyorsunuz.
85 milyon insanı temsil ediyor.
Belki de bu nedenle beklentilerimiz büyük.
Çünkü sizi seviyoruz.
Çünkü boyut.
Çünkü sizin başarınızla seviniyor, kaybınızla üzülüyoruz.
Düşmanlarımızı öldürmek için değil.
Tam ters...
Boyut değerleri için.
Çünkü bu takımın kapasitesi çok daha yüksek.
Bu takım çok daha iyisini yapabilir.
Bu takım isterse Avrupa'nın en güçlü gruplarına kafa tutabilir.
Yeter ki sahaya karakteri koysun.
Yeter ki mücadele etsin.
Yeter ki paranın karşılığını verin.
Bakın çocuklar...
Bu milletin istediği şey kupalar değil.
Mucizeler değil.
Dünya şampiyonluğu da değil.
Bu millet senden sadece son düdüğüne kadar savaşmanızı istiyor.
Maç bittiğinde yenilebilirsiniz.
Ama sizin formanıza işlemişse kimse size tek kelime etmez.
Yere düşüp kalkarsanız...
Son ana kadar mücadele ettiyseniz...
Bu millet sizi yine bağrına basar.
Ama sahadan bükük değil, ruhu teslim etmiş şekilde ayrılmışsanız işte o zaman canımız yanar.
Bizim çocuklarımız...
Size yakıştırdım.
Ama boyutu olan inancımı da kaybetmedim.
Çünkü biliyorum ki bu ay-yıldızlı formanın altında büyük yürekler var.
Bir sonraki maçta sahaya çıkın...
Koşuyor...
Yağmur...
Mücadele edin...
Ve herkesin yeniden yaşadığı ki;
Türk Milli Takımı sadece futbol oynayan bir takım değil, ülkedeki bir milletin umudu olabilir büyük bir yürektir.
Biz ekranın yine başında olacağız.
Yine keyfini çıkaracağız.
Yine dua edeceğiz.
Çünkü siz bizim oynarsınız...
Ve biz sizi her şeyi sevmeye devam ediyor.
